วันนี้อ.พัชนีพูดแทบร้องไห้

"ลืมไปแล้วเหรอ ที่อิมแพคน่ะ"

ที่จริงแกมาด่าพวกห้องเราอะที่ไม่ค่อยร้องเพลง อะไรอย่างงี้ เหอะๆ

แต่นะ... ร้องเพลงปิ่นหทัยแทบไม่จบ จะสะอึกสะอื้นออกมาแล้ว

อันที่จริงก็เกือบลืมไปแล้วล่ะ ว่ามันเป็นยังไง ตอนนั้นเราพยายามขนาดไหนกันนะ วันสอบเราตื่นเต้นแค่ไหน ข้อสอบเป็นยังไง วันประกาศผลสอบตื่นเต้นขนาดไหน

แต่ยังจำได้ว่ากระโดดไปทั่วเลย ตอนรู้ผลแล้ว

เปิดเทอม... แล้ว 657 ทุกคนก็มาพบกัน

วันแรก พยายามมองเพื่อนๆทุกคน จะได้จำได้ว่าวันแรกทุกคนเป็นยังไงกันบ้าง แต่สุดท้ายแล้วก็จำไม่ได้อยู่ดี แหะๆ ค่อนข้างจะประหม่าเนอะ ช่วงแรกๆ ไม่ค่อยกล้าพูดกะใครเลย ทุกคนดูเนิร์ดกันหมด คาบชีวะที่อาจารย์ไม่มาก็เอาหนังสือชีวะขึ้นมาอ่านกัน น่ากลัวมาก 55+

มันหักมุมตอนที่เอาไพ่ขึ้นมาเล่นกันนี่แหละ เหอๆ

ตอนเช้ากะตอนกลางวันก็ไม่รู้จะไปนั่งกินข้าวที่ไหน แต่ตอนนี้ก็มีลานกระทิงเป็นของเราเองแล้ว อิอิ แล้วก็มีร้านข้าวมันไก่รอเราอยู่ทุกวัน

อะไรอีกล่ะ นึกไม่ออก...

อ้อ แล้วก็ไม่มีวันไหนที่หัวหน้าห้องไม่ต้องตะโกนให้เราลุกไปเข้าแถวด้วย ฮ่าๆ

ปีหน้าจะมีใครมาตะโกนทุกเช้าๆแบบนี้รึเปล่าก็ไม่รู้เนอะ

เห้อ จากวันสมัครสอบจนถึงวันนี้มันดูนานทีเดียวเลยนะ แล้วความรู้สึกมันก็ต่างกันมาก ตั้งแต่วันที่เรามีความฝัน เฝ้าพยายาม อดทน เพื่อให้ได้เรียน มาจนวันนี้ ที่หนึ่งปีในเตรียมฯกำลังจะผ่านไปแล้ว

ศุกร์หน้า 6 ก.พ. 52 เป็นวันสุดท้ายใน 657 แล้ว ต่อจากนี้ไปพวกเราก็ต้องแยกย้ายกันไปตามตึกต่างๆ

เช้าๆ เราก็จะไม่ได้มายืน(คุย)เข้าแถวด้วยกันอีกแล้ว จะไม่มีหัวหน้าห้องน่ารักๆตะโกนปาวๆเรียกให้มาเข้าแถวอีกแล้ว

ตอนกลางวัน ต่อไปพวกเราก็คงไม่มานั่งกินข้าวด้วยกันอีก ที่ตรงนั้นก็คงมีใครคนอื่นมาจับจอง... อาจจะเป็นรุ่นน้องเราก็ได้

ที่ห้องใหม่ จะมีคนเล่นไพ่ด้วยรึเปล่านะ เหอๆ

โต๊ะเรียนของเราก็คงมีคนอื่นมาใช้ ห้องเรียนของเราก็คงเป็นห้องของน้องรุ่นต่อไป แต่ของต่างๆในห้องเก็บของก็คงเก็บไว้อย่างนั้น กองหนังสือพิมพ์บางกอกโพสต์ที่เราสั่งไว้แล้วก็ไม่ได้ใช่ก็อาจจะเข้าไปอยู่ในห้องนั้นด้วยก็ได้

ต่อจากวันนั้น เราคงไม่ได้มาเจอกันทุกๆวันเหมือนเดิมแล้วแหละ เราคงได้พบเจอใครอีกหลายๆคน ได้อยู่ในสังคมใหม่ๆ แล้วสิ่งต่างๆ ภาพวันเก่าๆก็จะจางหายไปตามวันเวลา

แต่ยังไง ก็จะไม่ลืมว่าในครั้งหนึ่ง เราเคยอยู่ด้วยกัน... อย่างมีความสุข ในที่แห่งนี้



"ห้อง 657 ชั้นห้า ตึก 55 ปี"



"รักจริงๆ รักสิงวิญญาณ์ รักตอ.ประหนึ่งว่า ปิ่นปักจุฑานั่นเอย..."



ขอบคุณ... โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา อันเป็นที่รักยิ่งของพวกเรา